Zerwałem z tym, co przeszkadza mi wierzyć 

w prawdę i fałsz, kłamstwo i grzech. 

Zerwałem z tym niepotrzebnym snem, 

z tym co wzięło mnie. Z niepotrzebnym snem. 



Wybacz Boże, dotknij mnie dłonią swą. 

Tuż za mną cień, jak odnaleźć się. 

Chcę pogadać znów, cholernie zino tym 

którzy wędrują sami. 

W sercach mróz, słychać ludzi wokół, 

gdzieś w ciemności światło... 

Boże spraw, bym zobaczyć mógł 

jakiś znak, 

zobaczyć mógł 

jakiś znak. 



Zerwałem z tym co przeszkadza mi wierzyć 

w prawdę i fałsz, zerwałem z tym. 



Wybacz Boże, dotknij mnie dłonią swą...


Pada deszcz, miliony srebrnych łez: 

popatrz, to tylko deszcz. 

Kiwasz głową lecz oczy mokre. 

Co stało się? Tyle smutku w nas. 



Matka raz na rok ma ochotę tu przyjść. 

Nawet nie wiesz kim, kim ojciec był. 

Wyrzucili cię jak niepotrzebną rzecz 

i czujesz się jak nieproszony gość. 



Pada deszcz, miliony srebrnych łez, 

gładkie słowa nie przyniosą ulgi 

ale popatrz, proszę spójrz: 

przestaje padać, uśmiechnij się, uśmiechnij się. 



Matka raz na rok ma odwagę tu przyjść...