Straciłem pracę, wylali mnie dziś. 

W lodówce przeciąg hula. 

Jak w dominie seria nieszczęść i klęsk, 

a w dodatku pękła rura. 

W dodatku pękła rura. 



Czy nie za dużo tych zmartwień i trosk 

jak na jednego człowieka? 

Jak w dominie seria nieszczęść i klęsk. 

I jeszcze ty dlaczego nie czekasz? 

I jeszcze ty dlaczego nie czekasz? 



Dlaczego jednym wszystko idzie jak z nut 

a innym jak po grudzie. 

Powiedz czemu ten cały bagaż trosk 

tak nierówno, nierówno dzieli los. 

Nie równo dzieli los między ludzi. 



Dlaczego innym idzie jak z nut, 

a u mnie jak po grudzie? 

To nie ważne, wypiję piwa łyk 

no i nic już nie nie obchodzi mnie. 

No i nic nic nie nie obchodzi mnie.


Mam, mam już tego dość			
Po, co no po co mi to wszystko
Hotele, szpan, rywale a potem strach
Że runie, no runie to wszystko
I znowu zostanę sam
Nie wiem kogo słuchać, tylu doradców wokół siebie mam
Niektórzy mówią, że mnie kochają, lecz tak
Lecz tak naprawdę kochają szmal

Któregoś dnia rzucę to wszystko
I wyjdę rano niby po chleb
Wtedy na pewno poczuję się lepiej
Zostawię za sobą ten zafajdany świat
Napełnię olejem pustą głowę
I wrócę tam, na aleję pełną róż
Czasem płaczę, bo chce mi się płakać	
Wtedy czuję, że uchodzi ze mnie zło
Czasem płaczę, bo chce mi się płakać
Wtedy czuję, że uchodzi ze mnie zło	
Mam, mam już tego dość
Muszę w końcu wrócić tam, gdzie wszyscy byli
Zawsze kochali, czasem grzeszyli
Po prostu żyli tak z dnia na dzień
Tylko czy oni tam jeszcze wszyscy są
Czy jeszcze jest aleja pełna róż
Tylko czy oni tam jeszcze wszyscy są
Czy jeszcze jest aleja pełna róż