Pada deszcz, miliony srebrnych łez: 

popatrz, to tylko deszcz. 

Kiwasz głową lecz oczy mokre. 

Co stało się? Tyle smutku w nas. 



Matka raz na rok ma ochotę tu przyjść. 

Nawet nie wiesz kim, kim ojciec był. 

Wyrzucili cię jak niepotrzebną rzecz 

i czujesz się jak nieproszony gość. 



Pada deszcz, miliony srebrnych łez, 

gładkie słowa nie przyniosą ulgi 

ale popatrz, proszę spójrz: 

przestaje padać, uśmiechnij się, uśmiechnij się. 



Matka raz na rok ma odwagę tu przyjść...


Nie wiem jak mam to zrobić, ona zawstydza mnie. 

Strach ma tak wielkie oczy, wokół ciemno jest. 

Czuję się jak Benjamin i udaję, że śpię. 

Może walnę kilka drinków, one nakręcą mnie, 

Nakręcą mnie! 



Czerwony jak cegła, rozgrzany jak piec, 

Muszę mieć, muszę ją mieć. 

Nie mogę tak odejść, gdy kusi mnie grzech. 

Muszę mieć, muszę ją mieć 



Nie wiem jak mam to zrobić, by mężczyzną się stać 

I nie wypaść ze swej roli, tego co pierwszy raz. 

Gładzę czule jej ciało, skradam się do jej ust. 

Wiem, że to jeszcze za mało, aby Ciebie mieć, 

No aby Ciebie, Ciebie mieć! 



Czerwony jak cegła... 



Nie wiem jak to się stało, ona chyba już śpi, 

Leżę obok pełen wstydu, krótki to był zryw. 

Będzie lepiej, gdy pójdę, nie chcę patrzyć jej w twarz. 

Może kiedyś da mi szansę, spróbować jeszcze raz, 

Jeszcze jeden, jeden raz!











        
          
            
            var so = new SWFObject('http://img1.wapster.pl/playermono5.swf', 'player', '20', '20', '7', '#000000'); so.addParam('wmode', 'transparent'); so.addVariable('graj', 'http://img1.wapster.pl/mp3srv.aspx%3Fid%3D671703%26demo%3D1&bcolor=ff6600'); so.write('topten671703')