Pada deszcz, miliony srebrnych łez: 

popatrz, to tylko deszcz. 

Kiwasz głową lecz oczy mokre. 

Co stało się? Tyle smutku w nas. 



Matka raz na rok ma ochotę tu przyjść. 

Nawet nie wiesz kim, kim ojciec był. 

Wyrzucili cię jak niepotrzebną rzecz 

i czujesz się jak nieproszony gość. 



Pada deszcz, miliony srebrnych łez, 

gładkie słowa nie przyniosą ulgi 

ale popatrz, proszę spójrz: 

przestaje padać, uśmiechnij się, uśmiechnij się. 



Matka raz na rok ma odwagę tu przyjść...


Głosy wokół mnie mówią nic, nic nie jest na pewno. 

Leżę, patrzę w sufit i wiem, 

wieczne jest niebo nade mną. 

Cieknący kran, tynk odpada ze ścian, 

za oknem czai się nuda. 

Dzwonek u drzwi nie odezwie się nigdy, 

samotnością zatruty umieram. 

Ja wiem. 



Ja wiem - obojętność, jak cierń, ostry ból. 

Ciągle jeszcze mieszka w ludzkich sercach 

Ja wiem. 



Z czoła ocieram noc, otwieram drzwi, 

na schodach pusto i cicho. 

Ludzie zamknięci w snach 

wciąż chowają na dnie swoich dusz pająki strachu. 

Rozpaczy krzyk nie obudzi w nich niepokoju, 

ani litości. 

Za ciasne głowy na myśli, za twarde serca na miłość 



Ja wiem...