Pada deszcz, miliony srebrnych łez: 

popatrz, to tylko deszcz. 

Kiwasz głową lecz oczy mokre. 

Co stało się? Tyle smutku w nas. 



Matka raz na rok ma ochotę tu przyjść. 

Nawet nie wiesz kim, kim ojciec był. 

Wyrzucili cię jak niepotrzebną rzecz 

i czujesz się jak nieproszony gość. 



Pada deszcz, miliony srebrnych łez, 

gładkie słowa nie przyniosą ulgi 

ale popatrz, proszę spójrz: 

przestaje padać, uśmiechnij się, uśmiechnij się. 



Matka raz na rok ma odwagę tu przyjść...


Nie chcę litości, nie pocieszaj mnie. 

To dla mnie jest ten krzyż i ja go muszę nieść. 

I nie mów mi, że rozumiesz. 

Puste słowa nie znaczą nic. 

Nie, nie ty nie wiesz, bo skąd masz wiedzieć 

czym jest ciemność, która mnie otacza, 

wieczny mrok, znienawidzony mrok 

i w jego głębi duszący strach. 



Jeden dzień skąpany w strudze słońca, 

Pełen barw jeden dzień... 

Czy to tak dużo, o tak dużo proszę? 

Jeden zwykły dzień. 



Pamiętam jak, jak chciało mi się żyć, 

jak bardzo cieszył każdy świt. 

Nagle przerwany kolorowy film, 

zgasły światła, nastała noc. 

Jak wyglądasz? Skąd to wiedzieć mam. 

Twój głos i zapach - to jedyne znam. 

Co z nami będzie? A co może być 

Kiedy ciemność zatrzasnęła drzwi? 



Jeden dzień skąpany w strudze słońca...